در زندگی اجتماعی، به نظرم یک دوگانه‌ای وجود داره که این دو، مکمل همدیگه هستن؛ ولی گاهی اندازه‌ی یکی بیشتر از اون یکی میشه و تعادل رو به هم می‌زنه. این دوگانه، مطالبه‌گری و سازندگیه. مطالبه‌گری یعنی حق‌مون و خواسته‌هامون رو از دیگران و جامعه و حکومت و… بخوایم و پیگیرشون باشیم. سازندگی یعنی خودمون برای اهداف شخصی و اجتماعی‌مون تلاش کنیم و بسازیم. هم برای خودمون مفید و سازنده باشیم، هم برای جامعه و دیگران. ...
همه‌ی ما برای انتخاب‌هامون و زندگی، استانداردهایی داریم. با همین استانداردهاست که چهارچوبِ روابط، کار، و انتخاب‌های روزمره‌مون رو تعیین می‌کنیم. اما همین «استاندارد داشتن»، خودش قواعدی داره. اگه این قواعد رو رعایت نکنیم، استانداردمون از یک «ابزارِ انتخاب» تبدیل میشه به یک «توهمِ فلج‌کننده». توی این پست، همون قواعد رو ساده و صمیمی مرور می‌کنیم. استاندارد چیه؟ استاندارد = معیاری که ما برای انتخاب، رفتار، یا رابطه تعریف می‌کنیم. ...
توی زندگیمون اکثراً در مورد بدی ولخرجی شنیدیم و اینکه چقدر بده و می‌تونه به زندگی و آینده ما آسیب بزنه. یعنی پیش‌فرض خیلی‌هامون اینه که تا جایی که می‌تونیم جمع کنیم و تا جایی که می‌تونیم تو کارهای غیرضروری خرج نکنیم. در عین اینکه ولخرجی و اسراف و هدر دادن منابع خیلی بده و باید از منابعمون به بهترین شکل استفاده کنیم و هزینه فرصت‌هامون رو کاهش بدیم، بنظرم خیلی وقت‌ها ما در کنار ولخرجی یک چیزی هم داریم بنام ولجمعی! ...
توی تفکر سیستمی یک بحث داریم به نام پیچیدگی بیش از حد یا Overcomplexity. تفکر سیستمی ذاتاً با پیچیدگی کار داره ولی گاهی اوقات ما به آن سطح از پیچیدگی که استفاده می‌کنیم نیاز نداریم و با مدل‌های ساده‌تر هم میشه به دقت و نتیجه مطلوب رسید. پس ما باید میان مدل و هدفمون تناسب داشته باشیم. دو تا مثال می‌زنم که بهتر جا بیفته: ۱. مثال فیزیک کلاسیک و فیزیک جدید ما توی فیزیک کلاسیک قوانینی داریم که خیلی جامع و دقیق نیستن ولی توی اکثر کاربردها و نیازهای روزمره و حتی حرفه‌ای ما کافی هستن و دقت لازم رو به ما میدن. ...