در زندگی اجتماعی، به نظرم یک دوگانه‌ای وجود داره که این دو، مکمل همدیگه هستن؛ ولی گاهی اندازه‌ی یکی بیشتر از اون یکی می‌شه و تعادل رو به هم می‌زنه. این دوگانه، مطالبه‌گری و سازندگیه. مطالبه‌گری یعنی حق‌مون و خواسته‌هامون رو از دیگران و جامعه و حکومت و… بخوایم و پیگیرشون باشیم. سازندگی یعنی خودمون برای اهداف شخصی و اجتماعی‌مون تلاش کنیم و بسازیم. هم برای خودمون مفید و سازنده باشیم، هم برای جامعه و دیگران. ...
یکی از حباب‌های حق رایج که اغلب به کار می‌بریم، حباب «به شما ربطی ندارد» است. ما خیلی وقت‌ها از این سپر دفاعی برای محافظت از حریم شخصی خودمان استفاده می‌کنیم و در بسیاری موارد هم حق داریم؛ این سپر خوبی برای جلوگیری از افراد بی‌ادبی است که به حریم شخصی دیگران سرک می‌کشند. اما اگر وارد این حباب شویم و کلاه خودمان را قاضی کنیم، باید بپرسیم: آیا درون این حرف حق، محتوای درستی نهفته است؟ یا نکند حرف اشتباهی را در زرورقِ «به شما ربطی ندارد» پیچیده‌ایم؟ ...
برای ما، خسوف و کسوف پدیده‌هایی شگفت‌انگیزند؛ اما گاهی با خود می‌اندیشم: آیا در زندگی و تفکر ما هم چنین اتفاقی می‌افتد؟ آیا ممکن است یک «حق» همچون خورشیدگرفتگی، حق دیگری را بپوشاند؟ یا خودخواهی ما مانند ماه‌گرفتگی، مانع دیدن حقیقت شود؟ شاید بتوان «حق» را به حباب‌هایی تشبیه کرد که برای دفاع از خود می‌سازیم. اما پرسش اینجاست که آیا همیشه درون این حباب‌ها حقیقتی ناب نهفته است، یا گاهی دروغ و ناحقی پشت آن پنهان می‌شود؟ ...